Многу сопственици на кучиња секојдневно се соочуваат со истата дилема – колку долго можат да го остават својот миленик сам дома додека се на работа, извршуваат обврски или патуваат? Иако голем број кучиња изгледаат сосема мирно кога нивните сопственици ќе се вратат, ветеринарите предупредуваат дека долгите периоди на осаменост можат негативно да влијаат врз нивното физичко и психичко здравје.
Според ветеринарните препораки, здраво возрасно куче може физиолошки да издржи приближно шест до осум часа без да изврши нужда. Но, тоа не значи дека е добро толку долго да остане без човечко друштво. Британските организации за заштита на животните RSPCA и Dogs Trust препорачуваат кучињата, по правило, да не се оставаат сами повеќе од четири часа, а кај некои миленици и тој период може да биде предолг.
Експертот за однесување на животните, доктор Винт Вирга, посочува дека шест до осум часа претставуваат горна граница за возрасно куче кога станува збор за потребата од извршување нужда. Сепак, ветеринарката Џенифер Фрајер предупредува дека дури и кучињата кои можат физички да издржат толкав период не би требало редовно да се оставаат сами подолго од шест часа.
Причината е едноставна, кучето не е само животно на кое му се потребни храна, вода и прошетка, туку социјално суштество кое има потреба од контакт, внимание и чувство на сигурност.
Додека возрасните кучиња полесно се приспособуваат на одредени периоди на самотија, ситуацијата е значително поинаква кај кученцата. Нивниот мочен меур сè уште не е доволно развиен, а истовремено се наоѓаат во период кога им се неопходни социјализација, учење и редовна грижа.
Според насоките на Американскиот кинолошки клуб (AKC), кученцата помлади од десет недели не би требало да бидат оставени сами подолго од еден час. На возраст од десет до дванаесет недели, препорачаниот период е приближно два часа, додека тримесечните кученца можат да издржат околу три часа.
Кај четиримесечните кучиња тој период се зголемува на околу четири часа, кај петмесечните на пет часа, а кај шестмесечните на приближно шест часа, пред сè во однос на потребата за извршување нужда.
Сепак, ветеринарите нагласуваат дека овие временски рамки се ориентациони и не претставуваат дозвола секое куче редовно да се остава само толку долго. Некои животни имаат потреба од почести прошетки, додека други покажуваат знаци на вознемиреност веднаш по заминувањето на сопственикот.
Особено внимание треба да се посвети на кучињата кои страдаат од таканаречена анксиозност поради одвојување. Кај нив, стресот може да се појави само неколку минути откако ќе останат сами.
Интересно е што ваквите проблеми не мора секогаш да бидат придружени со лаење, уништување мебел или други лесно забележливи промени во однесувањето.
Некои кучиња стануваат повлечени, постојано се движат низ просторијата, забрзано дишат, претерано се лижат или покажуваат други суптилни знаци на вознемиреност.
Токму затоа експертите советуваат сопствениците повремено да го снимат однесувањето на своето куче додека не се дома. На тој начин може да се утврди дали миленикот навистина мирно одмора или, пак, поголемиот дел од времето го поминува во стрес.
Според насоките на Американското здружение за спречување суровост кон животните (ASPCA), кај кучињата со анксиозност поради одвојување многу од реакциите се јавуваат во првите 40 минути од самотијата. Тоа значи дека животното може да чувствува значителна вознемиреност многу пред да се појави физичка потреба за прошетка.
Важна улога има и начинот на кој кучето се навикнува на отсуството на сопственикот. Ветеринарите препорачуваат процесот да започне со многу кратки периоди на одвојување, кои постепено се продолжуваат доколку кучето останува смирено.
Наглото оставање на кучето само по осум или девет часа, особено ако претходно постојано било во човечко друштво, може да предизвика проблеми во однесувањето.
За сопствениците кои работат цел работен ден, се препорачува организирање помош од член на семејството, сосед или лице кое може да го прошета кучето во текот на денот. Дополнително, играчките за ментална стимулација, редовната физичка активност и воспоставувањето дневна рутина можат да придонесат животното полесно да ги поднесува периодите на самотија.
Сепак, ниту играчките ниту храната не можат целосно да го заменат човечкото присуство, особено кај кучињата кои веќе покажуваат симптоми на анксиозност.
Експертите предупредуваат дека сопствениците не треба да ги казнуваат милениците доколку по враќањето дома затекнат уништени предмети или извршена нужда во станот. Ваквото однесување понекогаш е последица на страв, стрес или неможност кучето подолго да издржи без прошетка, а казнувањето може дополнително да го влоши проблемот.
Најважната порака е дека не постои универзално правило кое важи за сите кучиња. Возраста, здравствената состојба, темпераментот, претходните искуства и навиките се фактори кои директно влијаат врз тоа колку долго миленикот може да остане сам.
