Емотиконите во дигиталната комуникација имаат многу поголемо влијание врз човечкиот мозок отколку што се претпоставуваше. Новото научно истражување објавено во списанието „Психофизиологија“ (Psychophysiology) укажува на тоа дека мозокот, во првите милисекунди од визуелната обработка, речиси не прави разлика меѓу емотикон и човечко лице.
Истражувањето покажува дека кога во пораката се содржи насмеан, тажен или лут емотикон, мозокот реагира на него на сличен начин како и на реално човечко лице, барем во почетната фаза на обработка на информацијата. Со други зборови, првичната мозочна реакција не го третира емотиконот како обичен графички симбол, туку како визуелен стимул што пренесува емоционална информација.
Истражувачите од Универзитетот во Борнмут ја следеле електричната активност на мозокот кај учесниците додека им биле прикажувани фотографии од луѓе и различни емотикони што изразуваат среќа, тага, лутина или неутралност. За прецизно регистрирање на брзите промени на мозочната активност бил користен ЕЕГ-апарат со 64 сензори. Резултатите покажале дека мозокот реагира на емотиконите во просек по околу 70 милисекунди, додека за обработка на вистинско човечко лице се потребни приближно 120 милисекунди. Иако оваа временска разлика е минимална, таа е значајна за брзината на когнитивната обработка.
Експертите објаснуваат дека веднаш штом мозокот ќе ги препознае основните елементи, како што се очите и устата, тој автоматски ги активира механизмите за обработка на лица и емоции, без оглед дали станува збор за реалност или за симбол. Овие наоди ја објаснуваат клучната улога на емотиконите во дигиталната сфера. Во пораките каде што недостасуваат бојата на гласот, изразот на лицето и говорот на телото, тие ја преземаат функцијата на пренесување емоции и ги намалуваат можностите за недоразбирање.
Во многу случаи, отсуството на емотикони може да доведе до погрешно толкување на пораката, при што текстот може да дејствува построго или поладно отколку што првично замислил испраќачот. Истовремено, истражувањето укажува дека по првичната слична реакција, мозокот набрзо прави јасна разлика – реалните лица активираат посложени и посилни невронски мрежи, додека емотиконите остануваат ограничени на поедноставна емоционална обработка.
Сепак, нивната вредност во секојдневната комуникација е непобитна. Еден единствен емотикон може целосно да ја промени интерпретацијата на реченицата, да го ублажи тонот или да додаде емоционален контекст што инаку би недостасувал. Во современиот дигитален свет, тие не се само визуелен додаток, туку суштински комуникациски елемент што помага во пренесувањето на чувствата и намерата на говорителот.
